Na drie dagen op Bali hebben we inmiddels een ander ritme aan genomen. We staan op als de zon schijnt, eten als we honger hebben, slenteren op ons gemak door de straten van Sanur en drinken voor het slapen gaan een slaapmutsje aan het strand. En ondertussen denken we na over hoe het zou zijn om hier te leven. Gistermiddag hadden we een afspraak met een Nederlands stel dat een jaar geleden geëmigreerd is en nu woont en werkt in Jimbaran. We hebben hun huis bewonderd en genoten van de vele Balinese verhalen die ze inmiddels hebben verzameld sinds hun beslissing Nederland definitief te verlaten. Op hun advies hebben we ’s avonds genoten van een heerlijk diner op het strand van Jimbaran, dat bekend staat om de op houtskool gegrilde vis, die je eet terwijl je met je voeten in het zand van de zonsondergang geniet. De restaurantjes hebben hun ingang aan de straatzijde, waar je blik direct wordt gevangen door grote glazen aquaria waar je je vers gevangen vis zelf kan uitzoeken. Vervolgens loop je door de keuken, die eigenlijk niet meer is dan een ruimte met een enorme grill, via een sober ingericht eetgedeelte het strand op. Het is de kunst om dat zo snel mogelijk te doen, gezien de enorme rookontwikkeling met bijbehorende geur, die je vanaf de grill tot minstens op het strand achtervolgt. Iedereen weet in ieder geval tot uren later waar je gegeten hebt. Met de geur van houtskool en gegrilde vis nog in mijn haren, hebben we vanmorgen een andere, nog veel heftiger, reuksensatie mogen ondergaan. Het leek ons wel leuk om eens de lokale markt van Denpasar te bezoeken. Dewa had ons onderweg al geprobeerd te waarschuwen voor de lucht op de markt, die al een aantal van zijn klanten met dicht geknepen neus had doen wegsnellen. Maar ach, wij waren na gisteravond wel iets gewend op het gebied van sterke geuren. Dachten we. Al op het moment dat de deur van het busje openging, werden we omsloten door een geur die ons deed denken aan een combinatie van rottend vlees, oud bloed en dierlijke uitwerpselen. En dan nog enkele gradaties erger. We hebben ondanks deze lucht, enkele rondjes over de markt gelopen, waar halve koeien (inclusief koppen en ingewanden), bergen met pepers, bakken vol stinkende vis en levende kippen naast elkaar uitgestald lagen. Het was leuk om eens gezien te hebben, maar ik denk dat menigeen daar op die markt spontaan vegetariër zou zijn geworden. Terwijl ik dit schrijf, uren later op ons balkon, omgeven door zilte zeelucht en zoete tropische bloesems, kan ik nog steeds die indringende geur ruiken. Nu maar hopen dat een goede maaltijd straks een andere indruk achterlaat…