Onze reis van Bali naar Yogyakarta ging gepaard met een heuse exodus van Balinese moslims. Echt iets voor ons om uitgerekend tijdens de laatste dagen van de Ramadan naar Java te vertrekken. Tezamen met honderden Balinezen, die op Java bij hun familie Idul Fitri (de Indonesische variant van het suikerfeest) zouden vieren. Het Ngurah Rai domestic airport barstte van de mensen uit zijn voegen en alleen door in een veel te duur restaurantje een drankje te bestellen konden wij ons van een zitplaats verzekeren. Onze Balinese medereizigers zaten met hun hele familie op de vloer van de vertrekhal, omgeven door een veelvoud aan tassen met voornamelijk eten. Alles ging mee naar Java; taarten, fruit, rijst en zelfs hele rijsttafels, alsof ze een hongersnood zagen aankomen. Gelukkig voor ons kan niet iedere moslim zich een vliegticket veroorloven en waren velen al met de trein en de boot richting Java vertrokken. De foto’s in de Jakarta Post lieten afgeladen treinwagons zien, met mensen opgestapeld tot aan het dak. Wij zaten daarentegen vorstelijk bij de nooduitgang in het vliegtuig, waar ik mijn voeten niet eens onder de stoel voor mij kon plaatsen; te ver weg (of te korte benen, maar ik houd het liever bij de eerste optie). Bij aankomst op het vliegveld van Yogyakarta begon de chaos opnieuw. De koffers en pakketten uit het vliegtuig kwamen terecht op een band die in plaats van rond draait, eindigt en naar beneden afloopt. Het was niet zo heel moeilijk om daar onder de koffers en rijsttafels bedolven te worden. Het was lastiger om tussen alle opgewonden medereizigers onze koffers te vinden zonder onder te voet te worden gelopen. Toen ons dat uiteindelijk lukte, dankzij Martijn die zo ongeveer 30 centimeter langer is dan de gemiddelde Balinees, werden we opgewacht door een chauffeur van het hotel. Koffers inladen en weg waren we; wat een luxe!

Ons hotel ligt in het noorden van de stad, tussen velden met palmbomen en zijn eigen uitgestrekte golfbaan. Van binnen oogt het koloniaal, met grote eetzalen voorzien van ramen tot aan de plafonds waarachter de tropische begroeiing zichtbaar is. De lobby heeft uitzicht op enkele vijvers en een meer dat zich in het midden van de golfbaan bevindt. Vanaf ons balkon hebben we ’s ochtends uitzicht op Mount Merapi, een nog steeds actieve vulkaan. In de loop van de dag trekt de bewolking over de bergen en verandert het uitzicht, tot we ’s avonds alleen nog de verlichte golfbaan zien liggen.

Zoals het goede toeristen betaamt hebben we meteen maar een bezoekje gebracht aan Malioboro street, de befaamde winkelstraat van Yogyakarta. Wat een gekkenhuis; tientallen brommertjes, vaak met vier passagiers (ouders en twee kinderen tussen hen in geklemd), rijden kriskras tussen de auto’s door. Meer naar de zijkant van de weg bevinden zich wagens met paarden (andongs) en vele felgekleurde becaks, waar oude mannetjes zich in het zweet trappen om hun reizigers te vervoeren. En tussen dat alles lopen wij, met gevaar voor eigen leven. Vele van de winkeltjes op Malioboro street zijn gesloten in verband met Idul Fitri, maar wij zijn er vrij zeker van dat de open winkels representatief zijn voor de rest. Iedereen verkoopt batik sarongs, batik tassen, houten armbanden, nepportemonnees en vreselijk lelijke beeldjes. Ondanks de goede shoppers die we normaal gesproken toch wel zijn, waren we hier vrij snel uitgekeken. Op naar het Kraton dan maar, de volgende stop op het toeristische lijstje. Hier slaagden we erin zonder tussenkomst van een van de gidsen, die vanachter iedere hoek en deur tevoorschijn komen, heerlijk rond te slenteren. Het is apart om te zien dat er nog zoveel van de Nederlandse overheersing achter is gebleven. Een paar oude mannetjes dat ons een paar ansichtkaarten probeerde te verkopen deed dat gewoon in het Nederlands. En in het museum domineerden Nederlandse serviezen. Nadat we alles gezien hadden, hebben we een (gemotoriseerde - we willen niet de hartaanval van een oude Javaan op ons geweten hebben) becak genomen naar het treinstation. Al in Nederland hadden we besloten dat we van Yogyakarta naar Surabaya met de trein zouden reizen. Voor de oplettende lezers; ik weet dat we dat vorig jaar in Thailand ook van plan waren, maar toen uiteindelijk toch kozen voor het gemak van het vliegtuig. Nu gaan we het echter nogmaals proberen en, zoals het er nu uitziet, met meer kans van slagen. Hoewel ik daar gisteren op het station toch even aan twijfelde. Het bleek ten eerste enorm lastig om de juiste lokketen te vinden waar tickets voor de komende dagen verkocht worden. Toen we die loketten eindelijk gevonden hadden, moesten we de jongen bij de ingang er nog van overtuigen dat ook wij een nummertje wilden om geholpen te worden. Helaas lukte dat pas toen er al tien nummers voorbij gekomen waren, waardoor we dus langer moesten wachten. Martijn besloot al vast de benodigde gegevens in te vullen zoals we dat alle andere wachtenden zagen doen, maar ook dat bleek nog niet zo simpel. Ik had toch harder moeten studeren op dat Bahasa. Gelukkig ken ik de cijfers al wel en wisten we dus wanneer we ons bij het juiste loket mochten melden. Daar sprak het meisje achter de balie redelijk goed Engels en lukte het ons vrij snel om twee tickets naar Surabaya te kopen. Het gaat nu dus toch echt gebeuren: wij gaan met de trein!