Vol goede moed zijn we eergisteren op de trein gestapt, maar niet voordat we eerst nog twee exemplaren van ons werelderfgoed hebben bezocht; de Borobudur en de Prambanan. Beide tempelcomplexen staan op een mooie locatie midden in de natuur, omgeven door een groot park (met wat commerciële onzin, als een speelparadijs en een toeristisch treintje, maar we doen gewoon net alsof we dat niet hebben gezien). Omdat de Borobudur tegen de helling van een berg gebouwd is, heb je een geweldig uitzicht over centraal Java, dat misschien wel net zo indrukwekkend is als het bouwwerk zelf. We hadden geluk dat we er tijdens Idul Fitri waren, want ondanks dat we niet om vier uur waren opgestaan om de massa voor te zijn, was het niet heel erg druk. Met een beetje moeite was het zelfs nog mogelijk foto’s te maken waar geen mensen op staan. Het mooiste deel van de tempel is het bovenste deel waar zich de stupa’s met daarin de buddha’s bevinden. Het heeft wel iets speciaals om daartussen te staan en de uit te kijken over bergen en bossen. De Prambanan daarentegen is naar mijn mening het mooist van veraf, wanneer je het tussen de bomen door ziet liggen. De drie tempels voor Vishnu, Shiva en Brahma, staan gebroederlijk naast elkaar, alle drie voorzien van zeer gedetailleerde afbeeldingen, uitgehakt in de tempelwanden en een bezoek van dichtbij zeker waard.

Na de tempelbezoeken zijn we uiteindelijk richting station vertrokken. De regen kwam met bakken uit de hemel op het moment dat we uit ons hotel vetrokken. Gelukkig waren de goden begaan met ons lot en op het moment dat we de koffers en tassen uit de taxi het station in sleepten was het even droog. Zodra we in de stationshal zaten barstte de tropische bui weer los. Wij deelden ondertussen knus onze zitplaatsen op het perron met een Javaanse familie, die ongelooflijke lol hadden en continu in een deuk lagen om die rare blanken met die grote koffers. We zijn op verschillende foto’s vereeuwigd, met koffers en al. De trein had vertraging, wat helaas alleen in het Bahasa werd omgeroepen, waardoor wij elke keer alleen de naam van de trein verstonden, maar vervolgens niet meer wat er mee aan de hand was. Had ik al gezegd dat ik beter Bahasa had moet leren? Toen de trein uiteindelijk kwam was het, tot mijn verassing, vooral voor Martijn een deceptie. Hij had een soort Orient Express verwacht, compleet met riante stoelen, gouden gordijnen en een overweldigende restauratiecoupe. Nou dat had onze trein dus allemaal niet. We hadden prima plaatsen met geweldig uitzicht op het landschap dat voorbij gleed, maar de gordijnen waren vaal en gehavend en de restauratiecoupe was niet meer dan een coupe met een gaspitje en verder vooral zoveel viezigheid, dat we na een blik besloten dat we tot Surabaya zouden vasten. Ik durfde de toiletten niet meer te bekijken, dus dat vasten kwam nog goed uit.. Na mijn koffer in het rek te hebben gepropt, dat eigenlijk meer bedoeld leek voor een ander formaat bagage, reden we door schattige dorpjes, vele rijstvelden en een paar grote steden, waar de achterdeuren van de huisjes uitkwamen op de spoorrails, die de mensen dan ook echt als hun tuin gebruikten. Gelukkig zijn de meeste treinen uitgerust met een enorme claxon en moet je ook wel heel slecht kijken wil je de trein niet zien aankomen. Terwijl Martijn heel blij was met de airconditioning in onze coupe kreeg ik het hoe langer hoe kouder. Een paar keer hebben we mijn koffer van het rek moeten halen om nog een extra laagje kleding aan te trekken, tot ik uiteindelijk maar besloot om een broek onder mijn jurk aan te doen. Tot grote hilariteit van onze (islamitische) medepassagiers had ik weinig andere opties dan dat midden in de coupe te doen. Maar daarna had ik het voor het eerst wel warm! Bij elk station waar we stopten was het een komen en gaan van Javaanse families met tassen vol spullen en etenswaren, lang leve het einde van de ramadan. Tot het donker werd, wat door het slechte weer helaas al snel gebeurde, hebben we ons vermaakt met naar buiten kijken en ons verwonderen over het fraaie landschap, de kleine hutjes langs de spoorlijn, de ploeterende mensen op de sawa’s en de overvolle stations.Het valt dus eigenlijk best mee dat reizen met de trein op Java; zolang je bent aangekleed om de pool te bezoeken, voldoende eten bij je hebt, de dagen ervoor niets hebt gegeten en gedronken zodat je niet naar het toilet hoeft, niet reist met een te grote limegroene samsonite koffer en het einde van de ramadan vermijd, is het best leuk. Vooral als je daarna bij aankomst van het perron wordt opgepikt door een privéchauffeur van je vijfsterrenhotel en je niets meer hoeft te doen dan je buikje rond te eten en onder de wol te kruipen. Welkom in Surabaya!